OZONOTERAPIA

Ozon jest form± tlenu o trójatomowej cz±steczce. Jest gazem o b³êkitnym zabarwieniu i charakterystycznym zapachu. W warunkach naturalnych wystêpuje w górnych warstwach atmosfery (na wysoko¶ci 10-50 km), otaczaj±c ziemiê chroni j± przed promieniowaniem nadfioletowym. Ozon powstaje z tlenu pod wp³ywem wy³adowañ atmosferycznych i pod wp³ywem reakcji chemicznych zachodz±cych w lasach iglastych (utlenianie terpentyny). Jako pierwszy, ozon w medycynie zastosowa³ C. Landler w 1870 roku.

• bez bólu
• bez próchnicy
• bez komplikacji
• zalecana w leczeniu dzieci
• zalecana w leczeniu paradontozy

Zasada dzia³ania

W miejscu aplikacji wytwarzany jest wysoce reaktywny tlen atomowy w "stanie powstawania" ("in status nescendi"), który niszczy natychmiast gatunki prokariotyczne tzn. nieposiadaj±ce j±dra komórkowego ( miêdzy innymi bakterie i wirusy ) rozk³adaj±c ich strukturê.

Wed³ug wiêkszo¶ci autorów 10-sekundowa aplikacja ozonu powoduje zniszczenie 99% bakterii, a 20-sekundowa 99,9%. Powstaje w ten sposób tzw. nisza ekologiczna, która nie sprzyja ich ponownej kolonizacji przez okres od 4 do 6 tygodni. Ozon nie jest toksyczny przy stosowaniu 0,05 ppm przez 8 godzin. W czasie ozonoterapii maksymalne stê¿enie ozonu w jamie ustnej wynosi 0,01 ppm.

Wskazania do zastosowania ozonu w stomatologii s± nastêpuj±ce:

• profilaktyka próchnicy,
• wczesne zmiany próchnicowe,
• próchnica ¶rednia i g³êboka - dezynfekcja ozonem opó¼nia powstawanie próchnicy wtórnej wokó³ wype³nieñ kompozytowych,
• nadwra¿liwo¶æ szyjek zêbowych - wzmaga dzia³anie preparatów do remineralizacji szkliwa,
• wybielanie zêbów - w procesie wybielania tkanek zêbów przebarwionych wykorzystuje siê silne w³a¶ciwo¶ci utleniaj±ce ozonu, jednak zabieg ten mo¿na wykonywaæ jedynie w zêbach pozbawionych ¿ywej miazgi,
• odka¿anie kana³ów korzeniowych,
• choroby infekcyjne b³ony ¶luzowej jamy ustnej - w periodontologii bakteriobójcze w³asno¶ci ozonu wykorzystuje siê do leczenia patologicznych kieszonek przyzêbnych, za¶ w³asno¶ci wirusobójcze do leczenia aft i zmian wywo³anych na b³onie ¶luzowej i skórze przez wirusa opryszczki,
• w protetyce - mo¿liwe jest ozonowanie filarów protetycznych, przed umieszczeniem na nich koron protetycznych, w celu zminimalizowania rozwoju próchnicy wtórnej; równie¿ przyspiesza gojenie otaræ spowodowanych protezami,
• w chirurgii stomatologicznej - dzia³anie ozonu na rany powsta³e po zabiegach chirurgicznych zapobiega powik³aniom typu zaka¿enia pozabiegowego i sprzyja gojeniu tkanki; stosuje siê dezynfekcjê pola operacyjnego przed i po zabiegu; przyspiesza gojenie powik³anych ran - suchy zêbodó³, s±cz±ce rany, przetoki ropne,
• przynosi ulgê w neuralgiach.

Wykorzystanie ozonu w stomatologii wynika z jego nastêpuj±cych w³a¶ciwo¶ci fizyko-chemicznych:

• poprawia metabolizm zapalnie zmienionych tkanek poprzez zwiêkszenie ich natlenienia,
• aktywuje systemy odpowiedzi immunologicznej,
• dzia³a niszcz±co na bakterie, grzyby i wirusy; jako bardzo silny utleniacz ³±czy siê z biomoleku³ami, które buduj± miêdzy innymi b³ony komórek bakteryjnych; badania wykaza³y, ¿e kilkusekundowe dzia³anie ozonu prowadzi do ustania funkcji ¿yciowych bakterii; na ozon reaguj± zarówno bakterie tlenowe jak i beztlenowe; ozon ³atwo oddzia³uje na wielonienasycone kwasy t³uszczowe znajduj±ce siê w otoczkach wirusów,
• dzia³aj±c na substancjê organiczn± tkanek zmineralizowanych zêbów wzmaga ich zdolno¶ci remineralizacyjne; równocze¶nie ma zdolno¶æ "otwierania" kanalików zêbinowych, dziêki czemu u³atwia dyfuzjê jonów wapnia i fosforu do g³êbszych warstw ubytków próchnicowych.